| Algemeen: Start pagina Wie zijn wij Nieuws Gastenboek Foto's: Landen Eilanden Steden Wandelen Wintersport Motortrips LAW Lezen: Reisverhalen Dagboek LAW verslagen Diversen: Zonnemaire Links Contact |
Dinantaugustus 2004Foto'sHet is inmiddels traditie geworden om met Monique en Martin aan het eind van de zomerperiode een weekendje weg te gaan met de motor. Zo is het ook traditie aan het worden dat we in dat weekend regen en kou moeten trotseren. Zo ook deze keer. Vorig jaar ben ik niet met de motor gegaan omdat ik zwanger was van Milan. Dit jaar kan ik weer niet op de motor, simpelweg omdat we maar één motor meer hebben. De Harley van Alfred is pas verkocht. Nu ik moeder ben, ben ik toch iets voorzichtiger geworden en ga ik liever met de auto. Belachelijk natuurlijk, maar het voelt nu eenmaal zo. Alfred kan dus mooi op mijn motor gaan en doordat ik met de auto rij kunnen we ook wat meer spullen meenemen. Vorig jaar hebben we flink afgezien door de kou en de regen. Nu kunnen we lekker de grote katoenen tent met vast grondzeil meenemen en zullen we in ieder geval geen natte voeten hebben. Hoe meer ruimte hoe meer troep en inderdaad, ook nu stond de keuken vol rotzooi wat in de auto geladen moest worden. Voor deze ene (nou ja, inmiddels al tweede keer) zou Milan een weekendje bij oma blijven, dus die heb ik op donderdag al weggebracht. We moeten de hele vrijdag werken en zullen meteen na het werk een frietje eten en vertrekken. Vanuit het werk hebben we friet gehaald en Monique en Martin wachten bij ons thuis. Op het moment dat we thuis komen met de dampende friet begint de lucht alweer angstaanjagend zwart te worden. Het zal toch niet weer…. Op het moment dat we uit de auto stappen barst de bui al los en binnen enkele tellen worden we helemaal doorweekt en dat alleen maar met uit de auto stappen en ons huis ingaan. M&M zijn net met de motor onderweg naar ons en dus helemaal kleddernat. Fijn begin van een weekendje weg dus. Al druipend hebben we eerst de friet maar opgegeten en Alfred was al aan het twijfelen of hij wel of niet met de motor zou rijden (vaderlijke gevoelens?), maar nu twijfelt hij helemaal. Na enig wikken en wegen wil hij liever toch maar met de auto (hoezo lui….) en dus zo geschiede. M&M, stoer als altijd, op de motor en wij met onze luie kont in de auto. De spullen van M&M hebben inmiddels ook al een droog plekje in de auto veroverd, dus nu snel op weg. Deze keer willen we niet weer de tent in het donker in de regen opzetten. Dinant is maar zo’n twee uur rijden vanuit Brabant. We streven ernaar om rond 8 uur in Dinant aan te komen. Door de vele wegwerkzaamheden op de Antwerpse ring werd er sterk afgeraden om deze weg te nemen, maar eigenwijs als wij zijn, doen we het toch. En het gaat goed. In tegenovergestelde richting staat een lange file, maar wij kunnen lekker doorrijden. Tot Namen hebben we lekker over de snelweg gezoefd. Dat is het voordeel van de tourmotoren van M&M. Daaarmee kun je lekker doorrijden. Bij Namen gaan we de snelweg af en nadat ik (Digna) even fout ben gereden, vind ik toch al snel de goede weg. De N92 langs de Maas. Een mooie route door kleine dorpjes aan de Maas. In Dinant rij ik ook nog even verkeerd, maar nadat ik Jocelyne had gebeld om te vragen over welke brug ik nu eigenlijk linksaf moest gaan, (we zitten aan de verkeerde kant van de Maas) vinden we camping Villatoile al snel. De camping ligt in het bos aan de Lesse, een zijtak van de Maas. In eerste instantie valt de camping een beetje tegen. Wij zijn gewend onze tent op te zetten op een motorcamping of een kleine rustige natuurcamping. Deze camping is een grote familiecamping met een heleboel kinderen. Zelf zijn we natuurlijk ook ouders van een zoontje, maar Martin is absoluut geen fan van kinderen en zeker niet als hij vakantie heeft. Toch hebben we geen zin om verder te zoeken. Het begint inmiddels al te schemeren buiten. We gaan vragen of we een leuk plekje aan het water kunnen krijgen. En gelukkig is er nog een plaatsje direct aan de rivier vrij. Er staat nog een motor en een paar andere tentjes. Dit veldje ligt achter een dijkje en is helemaal vrij van de grote camping. We kunnen er allemaal mee instemmen en zetten snel de tenten op. Wij hebben deze keer de grote katoenen tent meegenomen en in een mum van tijd zijn we klaar. Alfred en Martin hebben wel wat moeite met de haringen, want de grond is erg rotsachtig. We hebben een kistje bier bij ons en met een kaarsje en een zak chips wordt het nog gezellig tot laat in de avond. Het regent een beetje dus we kruipen onder de luifel met zijn vieren. We slapen heerlijk met de regen op het tentdak en worden wakker met een droge, bijna blauwe lucht. Monique heeft verse broodjes en vleeswaren meegenomen en ik heb de nodige koffie, suiker en zelfs hagelslag bij me en we ontbijten op ons gemakje. Na het ontbijt gaan we natuurlijk Dinant in. In Dinant is het erg druk. Toevallig worden dit weekend de Europese kampioenschappen Jetski gehouden. Het was een enorme drukke bedoeling en langs de hele maas stonden honderden campers. Overal stonden kraampjes en het zag er gezellig uit. De deelnemers van de jetski wedstrijden waren vrij jong en we hebben met open mond staan kijken op de brug. We zouden eigenlijk gaan wandelen, maar het is allemaal zo interessant dat we best lang blijven kijken naar de wedstrijden. Daarna wandelen we door Dinant en bekijken de vele winkels. Hierna zijn we naar Han gereden om de beroemde grotten te gaan bekijken. Het begint alweer een beetje te miezeren en met de paraplu bij de hand lopen we met de grote stroom mensen mee richting de treintjes die ons naar de grotten moeten brengen. Het is in de loop der jaren een heel circus geworden in Han. Er zijn niet alleen de grotten, maar ook een safaripark en een speeltuin. We hebben geluk, want de eerstvolgende trein zal binnen enkele minuten vertrekken. Het is een elektrisch locomotiefje van minstens honderd jaar oud. Daarachter hangen open wagonnetjes met houten bankjes. Hoe toeristisch kun je zijn. Het is erg druk, dus gaan we maar op een balkonnetje staan. Dit schijnt niet te mogen, want we worden meteen gesommeerd om mee te lopen naar een nieuw treinstel. Deze keer kunnen we wel zitten en zodra de trein zich in beweging zet snappen we ook waarom staan niet de bedoeling is. Maar eerst worden we overvallen door een horde goed uitziende jongemannen met tamme valkparkieten en een fototoestel. Snel wordt bij iedere passagier een tamme valkparkiet op de schouder gezet om snel een foto te nemen. Voor je het weet zit de parkiet alweer bij je buurman op zijn schouder. Zelfs Martin, die het toch altijd voor elkaar krijgt iedere foto te ontwijken, staat er deze keer op. En nog leuk ook. Enfin, de trein zet zich in piepend en krakend in beweging en hotsend en botsend schuifelen we over de rails. Het is een oorverdovend lawaai en we vragen ons af hoe de machinist dit jaren volhoudt. Het traject is eindeloos lang. Zeker 10 minuten zijn we onderweg dwars door een bos. Geheel onverwacht stopt de trein en zijn we bij de ingang van de grotten. De grotten zijn op geen enkele andere manier te bereiken dan via deze krakkemikkige trein. Er wordt van ons verwacht dat we opstellen in 2 rijen. Franstalig en Nederlandstalig. Voor de Duitse en Engelse bezoekers is ook een plaatsje gereserveerd. Een grappige vijftiger neemt ons weldra mee de donkere gangen van de beroemde grotten in. We zijn benieuwd. Als trouwe hondjes lopen we allemaal keurig achter meneer de gids aan de gangen in. Maar eerlijk is eerlijk, de grotten zijn mooi. Niet veel anders dan de andere druipgrotten die we al hebben bezocht, maar ze zijn mooi. Gelukkig mogen we hier vrijuit foto’s nemen en dat geeft mij de kans mijn nieuwe digitale toestel ook eens in het donker uit te proberen. De tocht duurt behoorlijk lang en we leggen 2 kilometer onder de grond af. Onderweg krijgen we een licht - en muziek show te zien en het bezoek eindigt in een boottochtje van zeker 2 minuten naar de uitgang. Inmiddels is de zon gaan schijnen en we wandelen terug naar het dorp. Op een terrasje eten we een broodje. In Han is verder niet veel meer te beleven, dus gaan we terug naar Dinant. In Dinant kijken we opnieuw naar de jetski wedstrijden en als er een gewonde jetski deelnemer in de ambulance wordt getild, wordt het nog spannend ook. Uiteindelijk loopt de gewonde weer rond en we wandelen langs de Maas naar het eind van het stadje. We gaan op zoek naar een leuk restaurantje om een hapje te eten. Het wordt een bijzonder lekkere rumpsteak met een fijne tomatensaus met groentes en gebakken aardappelen. Echt bourgondisch eten en het smaakt lekker. We genieten van de mooie avond en wandelen na het eten terug naar de auto. Ondertussen bekijken we de vele motoren die langs de Maas staan geparkeerd. Bij de tent trekken de mannen weer een biertje open en we kletsen wat met een motorrijder uit Enschede. Hij heeft een aantal sterke verhalen omdat hij commandant bij de politie is geweest. We geloven hem maar half. Monique en ik wandelen nog een rondje over de camping. We duiken redelijk op tijd onze tent in en slapen wederom erg goed. De volgende morgen zijn we alweer vroeg op. Monique heeft al verse broodjes gehaald en ik heb koffie gezet. Na het eten wandelen Monique en ik langs de Middeleeuwse boerderij die nu dienst doet als restaurant, winkel en douchegebouwen. Het is een echte mooie oude boerderij met Belgische klinkers omgeven. De camping ligt precies in een bocht van de rivier de Lesse. We gaan vandaag naar de Citadel. Een beetje cultuur snuiven en wat geschiedenis leren. Met de kabelbaan gaan we naar boven. Het uitzicht is mooi en de Citadel ziet er indrukwekkend, maar ook slaperig uit. We gaan natuurlijk mee met de gratis tour. Een wederom gezellige vijftiger verteld in 3 talen de geschiedenis van de Citadel. We leren hier toch weer wat van, want wie weet nou dat deze Citadel in de 19e eeuw door de Nederlanders is herbouwd? Wij nu wel. Ook zijn er hier enorme slachtpartijen geweest. Je voelt bijna hoe het is geweest als je door de gangen van de Citadel loopt. Aan het eind van de tour worden we optisch bedrogen door een zogenaamde ingestorte schuilkelder. Ik word zowaar duizelig als ik op de schuine helling loop, terwijl ik het water gewoon recht zie liggen. Vreemd. Aan het eind van zijn relaas verteld de gids uiteraard dat hij een gedeelte van zijn inkomsten uit giften verwerft, dus don’t forget the guide en trouw geven we al ons kleingeld. Na deze spannende ervaring wandelen M&M terug naar beneden via de honderden kleine trapjes en Alfred en ik, lui als we zijn, durven nog wel een keer in de oude kabelbaan. We gaan terug naar de camping, want we hebben van onze ex politieman gehoord dat er veel te lachen valt bij het kanovaren langs de camping. De zon schijnt vandaag volop, dus we willen dat spektakel wel eens zien. Het is inderdaad zo boeiend en lachwekkend dat we uiteindelijk de hele middag in de zon op een bankje blijven zitten om naar de vele kanoërs te kijken. De één na de ander slaat om. Dat komt doordat de kanoërs een kleine basrage afmoeten die vlak voor de camping ligt. De meeste mensen doorstaan deze barrage goed, maar slaan uiteindelijk toch om doordat ze achterom kijken hoe geweldig ze deze kleine waterval hebben gepasseerd. De kano maakt dan door de stroming een zijwaartse draai en daar gaan ze alsnog. Als snel staan er honderden campinggasten te kijken en als iemand dreigt om te slaan barst er een luid gejoel los. Nadat de kano werkelijk is omgeslagen wordt er gefloten en geklapt. Puur leedvermaak, maar met een biertje en een ijsje erbij wel heel leuk. Het is zo erg, dat van de ruim 3000 kano's die jaarlijks langskomen er 700 omslaan.In eerste instantie gaan ze goed, maar slaan uiteindelijk toch om doordat ze achterom kijken hoe geweldig ze deze kleine waterval hebben gepasseerd. De kano maakt dan door de stroming een zijwaartse draai en daar gaan ze alsnog. Als snel staan er honderden campinggasten te kijken en als iemand dreigt om te slaan barst er een luid gejoel los. Nadat de kano werkelijk is omgeslagen wordt er gefloten en geklapt. Puur leedvermaak, maar met een biertje en een ijsje erbij wel heel leuk. Het is zo erg, dat van de ruim 3000 kanoërs die er per dag langs komen, zeker een derde omgaan. Er moet zelfs een moedige man aan te pas komen die met kleren en al het water inspringt om een jongen te redden die de stroming niet aankan. Een luid applaus is zijn deel. De middag vliegt om en pas na vijven, als de laatste kano aan de horizon verdwenen is, gaan we richting Dinant om een hapje te eten. Het wordt vanavond Chinees. Aan de Maas vinden we een mooi Chinees restaurant met gelegenheid om boven te zitten met uitzicht op het water. Dit restaurant is werkelijk voortreffelijk. We hebben zelden zo goed Chinees gegeten. Alleen al voor dit eten willen we nog wel een keer terug naar Dinant. Na het eten wandelen we nog een tijdje langs de Maas voor we terug gaan naar de camping. We maken er nog een gezellige laatste avond van. De volgende dag is het alweer tijd om in te pakken. Het is gelukkig droog en na een lekker ontbijt met verse croissants en chocoladebroodjes die Monique in alle vroegte heeft gehaald, pakken we alle zooi weer in. We besluiten om vandaag helemaal binnendoor terug te rijden. Op het gemakje. We rijden eerst een heel stuk langs de Maas en volgen daarna de N92 richting Leuven. Ik weet in Leuven nog een Mc Donalds te vinden. We eten een broodje en bekijken het prachtige stadhuis met al zijn kleine ramen met luiken. We omzeilen Antwerpen en dus de files. In Zundert eten we nog een frietje en dan is het echt afgelopen. We gaan ieder onze eigen weg en dit weekend zit er weer op. © Copyright 2004-2011 - Digna van den Broek |