Algemeen: Start pagina Wie zijn wij Laatste nieuws Wandelen Gastenboek Vakantie's: Landen Eilanden Steden Wintersport Motortrips Fotografie: Natuur Bezoekersgalerij Bezoekersverhalen Fotoselectie Wandelfotografie Diversen: Zonnemaire.eu Links Totaaloverzicht Contact English |
Esneux21 augustus 2005Foto'sTijdens het wandelen was ik in gedachten het verslag al aan het schrijven met daarin de conclusie dat ik nu eindelijk een keer de route wèl helemaal had gevonden. Het begon ook allemaal zo goed. Met een waterig zonnetje vertrokken we om half 10 richting Esneux, een paar kilometer van de camping, die dus niet in Esneux, maar in Hony, vlakbij Esneux ligt. We lopen vandaag een rondwandeling door het Bois de Esneux (het bos van Esneux) in het Parc de Mary. Deze wandeling staat beschreven in het boekje "Het bos met volle teugen" dat we gratis toegestuurd hebben gekregen van de Provincie Luik. Zoals in het boekje staat beschreven parkeren we de auto op het parkeerterrein aan de rivier de ´L Ourthe in Esneux. Volgens datzelfde boekje begint de route bij de brug, maar voor de zekerheid vraag ik toch om een wandelkaart bij het ToeristenInfo kantoortje. Een jongeman en een jongedame van het Toeristen Info bureau willen me graag helpen, maar spreken en verstaan beiden géén woord Nederlands. Erg slordig voor een Toeristenburo in België, maar wel typerend voor Wallonië. In mijn beste Frans (niet dus) probeer ik uit te leggen welke wandeling we willen lopen en dat we een wandelkaart willen kopen. Ze begrijpen er niks van en komen uiteindelijk met een autoroutekaart te voorschijn. Ik geef de moed maar op en vraag alleen nog waar de wandeling begint, terwijl ik het boekje laat zien. Ze snappen me niet en enigzins geïrriteerd lopen we weg. Dan maar zelf zoeken. We beginnen dus bij de brug en zoeken naar de witte bordjes met groene vierkantjes. Na even zoeken zien we het eerste bordje, een teken dat we het dit keer goed doen. Over de brug moeten we de ´L Ourthe volgen, maar in het boekje staat niet of we links of rechtsaf moeten. We zien wel een teken van de route, maar die gaat de andere kant op, terug naar het beginpunt. Dat begint dus weer lekker. We gokken op rechtsaf en even later zien we inderdaad weer een bordje. Zie je wel, we kunnen het wel.... Na een kleine 50 meter gaat de route linksaf richting Parc de Mary. We zien nog steeds regelmatig een routebordje en ik begin al trots op mezelf te worden. Het pad is recht en met kleine steentjes belegd. Het is goed te doen. Ik duw de wagen en Alfred kan vandaag rustig aandoen. Al snel begint het pad langzaam te stijgen. Je ziet het bijna niet, maar we klimmen behoorlijk en ik kan met moeite de wagen omhoog krijgen. Het is inmiddels ook aardig broeierig warm geworden in het vochtige bos. Alfred neemt de wagen over en ik neem de rugzak. Na ongeveer 3 kilometer komt er een aftakking van het pad. Tot nu toe hebben we netjes de witte bordjes met groene vierkantjes gevolgd en tevens is dit pad een gedeelte van de GR57 en de GR67. Bij deze splitsing staan natuurlijk géén bordjes van onze route. De GR routes lopen rechtdoor, dus wij volgen dit pad. Al snel zien we helemaal géén bordjes meer, alleen nog rood-witte strepen. Ik vrees dat we onze route dus toch weer kwijt zijn en dat we niet rechtdoor hadden gemoeten, maar rechtsaf op de splitsing. We besluiten de GR route dan maar te volgen en zien wel waar we uit komen. Op het kleine kaartje in mijn boekje lopen verschillende paden door dit bos. Onze route zou 7,7 km zijn, maar ik vrees dat het nu een stuk langer gaat worden. Het pad gaat nu niet meer omhoog, maar is redelijk recht. We stoppen om wat te drinken en laten Milan even lekker lopen. Al snel heeft hij een plasje modderwater van nog géén 15cm doorsnede ontdekt en gaat er lekker in staan stampen met zijn laarsjes. Sommige dingen hoef je ze ook niet te leren. Weldra zit hij met 1 vinger in de modder en even later met zijn hele hand. Tenslotte gaat hij er lekker met zijn broek in zitten en modderbroek 3 is een feit. De zon schijnt nu volop en het is goed warm. We lopen nog een tijd over dit pad en komen dan weer bij een driesprong. Er staat een informatiebord en we zien links de "Promenade Delsaux", een pad genoemd naar een bioloog, dat begroeit is met vele bijzondere plantensoorten. Dit lijkt ons wel wat en we gaan dus de Promenade op. Het pad wordt nu smal en we gaan langzaam dalen. Na een tijdje duiken we letterlijk een afgrond in en de enige manier om beneden te komen is over grote gladde rotsblokken en steile trapjes. Hebben we nu weer iets verkeerd gedaan? Alfred kan de wagen bijna niet houden omdat hij weg glijd en samen komen we met moeite beneden. Een hachelijk moment. Milan vind het allemaal prachtig en gilt het uit van plezier. We zijn blij als we beneden de vennen weer zien en lopen nu over het pad langs de vijvers. Daarna gaan we weer omhoog, maar het pad is redelijk begaanbaar. Smal, dat wel, maar zonder gladde stenen en stronken. Aan het eind van dit pad gaan we op goed geluk linksaf en staan we plotseling weer bij de uitgang van het Parc de Mary, op dezelfde plek waar we ook begonnen zijn. Géén idee hoeveel kilometers we hebben afgelegd. Het lijkt veel maar ik denk dat het niet meer dan 8 is geweest. We lopen terug naar de auto en rijden naar de tent. De tent is lekker gedroogd in de zon en we besluiten om meteen de rommel op te ruimen en de tent in te pakken. Ongelooflijk hoeveel rotzooi we (ik) hebben geproduceerd in 2 dagen. Het is allemaal wasgoed, dus als ik dat in een tas heb gepropt is de tent al bijna leeg. We proppen alles in de auto en rijden in 2 uur en een kwartier terug naar huis. Ruim 2 keer zo snel als de heenweg, want het is nu lekker rustig op de weg. We hebben flink bijgetankt en heerlijk genoten van een kort en heftig weekendje Ardennen. Als we thuis de auto uitpakken vinden we sporen van een poging tot inbraak aan de auto. Dit is waarschijnlijk op het parkeerterrein in Esneux gebeurt. © Copyright 2004-2008 - Digna van den Broek |