home update: 14 november 2017 wandelfreaks.com
contact info blog wandelen media fossielen

Grenslandpad 363 km van Sluis naar Thorn

10e etappe Antwerpseweg - Trappistenklooster 18,5 km

Foto's
5 maart 2006 Samenvatting: Gelopen Kaart 30 t/m 32 Afwisselend voorjaar en midwinter met een heftige sneeuwbui. Prachtige wolkenpartijen en heidekleuren.

Grenzeloos wandelen door de seizoenen heen. Zo noem ik het. Vandaag hebben we mogen ruiken aan het voorjaar, maar ook te kampen gehad met een heftige winterse sneeuwbui. Zoals gewoonlijk hadden we vanmorgen vroeg niet veel zin om op te staan. Milan was al om 7 uur wakker en wij dus ook. We lagen nog lekker in bed te tutteren en de weersvoorspellingen waren niet om vrolijk van te worden. Dat géén-zin-gevoel is inmiddels traditie, maar afzeggen: dat nooit! Dus na een stevig ontbijt vertrekken we met een waterig zonnetje richting Nispen. Onderweg krijgen we zowel hagel, sneeuw als regen te verwerken en op het moment dat we aan het begin van de wandeling zijn, schijnt de zon.
We maken bij Nispen een foto van het kapelletje dat langs de weg staat en steken daarna de weg over en het eerste stuk is aan de saaie kant. Gewoon over een asfaltweg waar auto's rijden. Inmiddels verschijnen er donkere wolken boven ons en het eerste mini-sneeubuitje is een feit. Al snel verlaten we de verharde weg en komen langs Grenspaal 239. De 7e van de route. We maken de traditionele foto met Milan en de grenspaal en vervolgen onze weg. Wederom gaat het sneeuwen en deze keer iets harder. Gelukkig hebben we de wind in de rug en gek genoeg is het niet koud. In enkele minuten is het pad wit geworden. Het is een behoorlijk drassig en blubberig pad. Milan zit lekker in de wagen en vind het allemaal prima. Na een paar kilometer komen we weer op een verharde weg en in de verte zien wij naast een kapelletje een picknicktafel. Milan mag nu een stukje zelf lopen en geniet volop. Aan het eind van dit weggetje staat een straatnaambordje met de naam "Dondersteen" erop. We maken een toepasselijke foto van Milan bij het bordje. We drinken koffie en Milan vermaakt zich ondertussen prima in en rond het kapelletje, waar de kaarsen rijkelijk branden. Dit heeft tot gevolg dat het mij niet lukt om een paar minuten te zitten. Ik ren continu achter Milan aan.
We vervolgen onze weg door een mooi stuk bos. Het pad is glooiend en hier en daar wit door de sneeuw. De donkere blauwe luchten maken het plaatje compleet. Ik kan het niet laten om flink wat foto's te maken van het kleurenschouwspel dat we zien. Achter ons zien we een enorme bijna zwarte lucht op ons afkomen. Niet veel later lopen we midden in een heftige sneeuwbui. Binnen enkele minuten zien we zelf net zo wit als de omgeving. De wind hebben we in de rug en de temperatuur is niet zo laag, dus echt koud is het niet. Milan geniet zichtbaar en is inmiddels ook net een sneeuwpopje. Net als we het plastick afdekzeiltje over hem heen willen leggen stopt het met sneeuwen. Nog geen 2 minuten later lopen we in de stralende zon en lijkt het wel voorjaar. De jassen gaan open, de dassen gaan uit. Onvoorstelbaar wat een verschillende seizoenen we in enkele minuten tijd doorlopen.
We gaan nu de onverharde Ellewaards-Buntweg in. En onverhard is het. Het is één grote blubbermassa. Alfred duwt met moeite de kinderwagen vooruit. Maar het wordt nog erger. Even verderop komen we enorme diepe waterplassen tegen en Alfred moet zelf op het randje dat iets hoger is lopen en Milan door het water duwen. Het wordt zelfs zo erg dat Marijke met de riem van Dorus de kinderwagen van bovenop de zijrand voort trekt en Alfred scheefhangend de wagen probeert te duwen. Een waar avontuur. Nog verder is het hele pad veranderd in een diepe sloot. We kunnen nu echt niet verder. Gek genoeg staat de naast gelegen sloot droog en we besluiten deze sloot over te steken en via het land verder te gaan. Wat een geploeter.
De zon schijnt nog steeds, maar de wind wordt harder en het wordt iets kouder. We komen bij landgoed Oude Buisse Heide. Dit landgoed kennen we al, omdat we hier in oktober 2003 tijdens de open dag van Natuurmonumenten al zijn geweest. Bij de ingang staat een picknickhoek in de vorm van enorme boomstammen waarvan een bank, een tafel en een aantal stoelen zijn gemaakt. Hier eten we onze boterhammen, maar het is te koud om lang te zitten. Milan speelt even en dan gaan we weer snel op pad. We lopen grotendeels dezelfde route als in 2003. Het pad is afwisselend zand, bos en modder. De uitzichten zijn prachtig. Heidekleuren, donkere wolken en dan weer zon. Vennetjes en diepe plassen zorgen voor een mooi contrast. Omgevallen bomen, scheve bomen en kronkelbomen maken het erg bijzonder. Zowel Alfred als ik hebben vandaag wat last van onze voeten. We zijn dan ook blij als we na 18,5 km aankomen bij het Trapistenklooster. Omdat we totaal onder de modder zitten, besluiten we niets te gaan drinken in het Klooster, maar lekker naar huis te gaan. Het was een bijzonder mooie wandeling met vreemde weerstypen.
Andorra Duitsland Liechtenstein Polen Zwitserland links
Aruba Engeland Luxemburg Portugal nieuws
België Frankrijk Nederland Slovenië 100 selfies
Bonaire Italië Noorwegen Spanje
Denemarken Kaapverdië Oostenrijk Zweden


© Wandelfreaks.com 2004 - 2017