home update: 18 november 2017 wandelfreaks.com
contact info blog wandelen media fossielen blog English

Grenslandpad 363 km van Sluis naar Thorn

8e etappe Tweede Bathpolder - Heimolen 18,5 km

Foto's
29 december 2005 Samenvatting: Gelopen Kaart 21 t/m 24 Mistig en koud met een prachtig bevroren landschap.

Net op het moment dat we in de auto willen stappen om 9:00 uur begint het heftig te sneeuwen. We laten ons niet afschrikken en rijden op het gemak naar Bergen op Zoom. Onderweg begint de zon te schijnen en van sneeuwen is geen sprake meer. We treffen het maar weer eens. Nadat we de auto van pa in Heimolen hebben geparkeerd en met onze auto naar de tweede Bathpolder zijn teruggereden kunnen we eindelijk beginnen aan de 8e etappe van het Grenslandpad.
We starten onderaan de Oosterscheldedijk waar we de laatste etappe in juni wegsmoorden van de hitte. Nu vriest het licht en we pakken Milan goed in. De eerste paar honderd meter mag hij zelf lopen, maar daarna moet hij in de wagen. Dat vind hij natuurlijk niet leuk, maar als we een stukje verder lopen zit hij zichtbaar te genieten. Het eerste stuk is saai. Wel is het uitzicht over de bevroren polders prachtig. Helaas kunnen we niet lang van de zon genieten. Donkerblauwe luchten komen op ons af en als we na een kilometer naar de andere kant van de dijk lopen komt er een hardnekkige mist opzetten. Meteen is het flink koud.
We lopen nu verder aan de Oosterscheldekant van de dijk. Het water is ver weg. Wat wij zien is grasland en watergeulen. Dit alles licht bevroren met prachtige pastelkleuren. We gaan richting Rattekaai. Een oude haven waar in vroeger tijden de grote schepen suikerbieten kwamen laden. Het is bijna niet voor te stellen dat in dit geulenlandschap met enkele ondiepe geulen vroeger die grote schepen konden varen. Dit alles hoort bij het verdronken land van Zuid-Beveland. Vr de ramp in 1953 een bedrijvig stukje Zeeland, na de ramp niet meer dan een slagveld in zee. Nu zien we niets anders dan vergane meerpalen en oude aanlegsteigertjes. Juist door de mist is deze plek een unieke plek om nu te zijn. Het zal volgens de professionele fotografen niet de goede foto's opleveren, maar het heeft wel wat. Bij Rattekaai stoppen we voor een bak koffie, maar door de kou pauzeren we niet lang. We lopen nog een stuk langs de dijk over een graspad en daarna gaan we omhoog voorbij een oude loskade. We komen nu op een dijk en aan de andere kant van de betonnen blokken staan enorme glazen tuinbouwkassen. Ineens staan we weer in de 21e eeuw. We volgen dit dijkje en slaan aan het einde af richting de Oesterdam. We moeten de brug over het Schelde-Rijnkanaal over en er zit niks anders op dan het fietspad te nemen. De voorbijrazende automobilisten zullen waarschijnlijk denken dat we knotsgek zijn om met dit weer hier te gaan lopen en dan zeker met een kind in de wandelwagen, maar wij vinden het heerlijk.
Aan het eind van de brug gaan we meteen het talud af en slaan rechtsaf naar de oever van het Schelde-Rijnkanaal. Dit duurt niet lang, want we slaan weer af de polder in. Via een klinkerweg die langs de oude hoofdweg bij Rilland loopt komen we in de Caterpolder. We zien jagende mannen op het land en werkmensen langs de spoorlijn. Ook wij lopen over een modderig pad onderaan de spoorlijn. Dit is een lang en vrij saai stuk. We eten ons brood op een winderig bankje met uitzicht op het Markiezaat. Dan slaan we opnieuw af, passeren een stukje provinciale weg en ineens doemt de Brabantse Wal voor ons op. We zien links het Markiezaatmeer en rechts de Brabantse Wal. Zeeland uit, Brabant in. Eindelijk.
We komen nu op een bekend stukje van de route. We hebben in januari 2003 ook de Markiezaatroute gelopen. Hetzelfde stukje bos, dezelfde leuke schapen in een wei en dan over een waterrijk pad tussen de weides door naar Bezoekerscentrum Kraaijenberg met zijn uitkijktoren. Het is net een dj vu. Toen we hier de vorige keer liepen was ook alles dichtgevroren en nu weer. En dat is maar goed ook, want anders hadden we tot ons knien in het water gestaan. Het is hier erg moerassig en eigenlijk alleen begaanbaar midden in de zomer of in de winter als het vriest. Grappig om te zien hoe we weer over dezelfde stukken ijs glibberen. Bij de uitkijktoren eten we nog wat fruit. Het is nu nog maar enkele kilometers naar Heimolen. We steken de Provinciale weg over en later de snelweg. Het laatste stuk mag Milan weer zelf lopen en hij is erg blij. Het was weer een fijne dag, ondanks de kou.
Andorra Duitsland Liechtenstein Polen Zwitserland links
Aruba Engeland Luxemburg Portugal nieuws
België Frankrijk Nederland Slovenië 100 selfies
Bonaire Italië Noorwegen Spanje
Denemarken Kaapverdië Oostenrijk Zweden


© Wandelfreaks.com 2004 - 2017