Algemeen: Start pagina Wie zijn wij Laatste nieuws Wandelen Gastenboek Vakantie's: Landen Eilanden Steden Wintersport Motortrips Fotografie: Natuur Bezoekersgalerij Bezoekersverhalen Fotoselectie Wandelfotografie Diversen: Zonnemaire.eu Links Totaaloverzicht Contact English |
Larochetteaugustus 1999Foto's8 augustus 1999 Ik ken Alfred nog maar net een week en we gaan al samen op vakantie naar Luxemburg op de motor. Natuurlijk op de motor, we hebben elkaar immers leren kennen op motorcamping De Blekken Pot in Keiem, België. Omdat de beste vriend van Alfred, René met zijn vriendin Jocelyne op vakantie gaan naar Luxemburg, lijkt het ons leuk om hen achterna te reizen en ook op de motor naar Larochette te vertrekken. Bestemming Motorcamping Daytona. Dat we elkaar nog maar nauwelijks kennen hindert ons niet. Dat ik met mijn veel te grote Yamaha XJ 600 al 3 keer ben gevallen hindert ook niet. We gaan gewoon en we zien wel wat de tijd ons brengt. Omdat ik al een tijdje alleen op de motor naar de Blekken Pot ga heb ik al een tent, een slaapzak, een luchtbed en alles wat nodig is om op de motor te gaan kamperen gekocht. Bepakt en bezakt reis ik af naar Oudenbosch om Alfred op te halen. Het is een aardige dag. Niet echt warm, maar ook niet koud en in ieder geval droog. Alfred heeft zijn Honda Shadow ook al geladen dus kunnen we snel vertrekken. Omdat Alfred liever achteraan rijdt en ik de weg beter weet, rij ik voorop. Natuurlijk begint het al te regenen zodra we in België rijden. De eeuwige regen tijdens onze motortrips zullen als een rode draad door ons leven lopen. Na een paar uurtjes stoppen we om wat te eten en te drinken. Rond een uur of drie in de middag komen we aan in Larochette. De camping is zo gevonden. Niet alleen staan er bordjes die ons de weg wijzen, ook de vele motoren die er rond rijden verraden de route die we moeten volgen naar camping Daytona. Aan de doorgaande weg, mooi verscholen aan de rand van het bos ligt deze motorcamping. Omdat de Shadow van Alfred een afschuwelijk hard geluid maakt, horen René en Jocelyne ons al van ver aankomen. Ze zijn hier samen met hun 3 kinderen en hebben het tentenkamp recht voor de kantine en de toiletgebouwen opgeslagen. Lekker makkelijk om snel een biertje te kunnen halen en bij de wc's te komen. Erg gezellig ook, zo dicht bij het terras. Wel een nadeel dat het tot laat in de nacht herrie is. 9 Augustus 1999 Vandaag gaan we met z'n allen op pad. René en Jocelyne zijn met 2 auto's vanwege de kinderen. Ze zijn eerst samen op de motor naar Frankrijk geweest en toen ze even thuis waren hebben we kennis gemaakt. Dit was het eerste weekend dat Alfred en ik samen waren en daarom hebben we besloten meteen ook mee naar Luxemburg te gaan. Het klikte meteen tussen ons allemaal. Bovendien is Jocelyne net als ik in Zeeland opgegroeid, dus dat schept wel een band. Omdat er dus 2 auto's zijn gaan we vandaag met z'n allen in de auto naar Fell in Duitsland om de Leisteen mijnen te bezoeken. We moeten allemaal een gele regenjas aan en een bouwhelm op. Erg charmant. De mijnen zijn best interessant, maar niet bijzonder mooi. De kinderen vinden het vooral heel spannend. Als we buiten komen regent het alweer. We drinken nog wat en gaan dan weer terug naar de camping om daar gezellig wat te eten, te drinken en kampvuur te maken. Tot laat in de avond zingt Jocelyne, die ook in een duo zingt, liedjes bij het kampvuur. We hebben veel lol en veel bekijks van de andere campinggasten op het terras. 10 Augustus 1999 Alfred en ik wandelen vandaag op aanraden van Jocelyne door het bos naar het dorp. We klimmen eerst een heuvelrug op achter aan de camping. Dan lopen we bovenlangs door het bos. Hier en daar hebben we prachtige uitzichten op het dorp en het dal. Jocenlyne, René en de kids wandelen vandaag ook in het gebied Klein Zwitserland, waar Larochette ligt. Wij gaan even lekker samen weg. We lopen naar het dorp en kijken daar wat rond. We eten een hapje bij een plaatselijk restaurantje en wandelen lekker door het bos weer terug. 's Avonds wordt het wederom gezellig bij het kampvuur. 11 Augustus 1999 Vandaag gaan we met z'n allen wandelen. Eerst weer door het bos naar het dorp en daarna aan de andere kant van het dorp naar de ruïne van een Chateau. De route klimt omhoog door een bos en overal zien we de prachtige rotspartijen die deze streek zo beroemd maken. Lichtgekleurde rotsen met spleten waar we doorheen kunnen lopen. We spelen verstoppertje met de kinderen en maken weer vel plezier. De ruïne stelt niet zo veel voor. Maar de wandeltocht is mooi. We lopen via de andere kant terug naar het dorp en eten daar een ijsje. Het is niet echt warm, maar in ieder geval wel droog. Dan wandelen we terug naar de camping en zakken we lekker onderuit op een stoel met een koel drankje/biertje. De kinderen spelen in het bos en even later is er complete paniek. De jongens hebben hun zusje achtergelaten in het bos en ze is doodsbang. Ze schreeuw alles aan elkaar en René en Alfred rennen de wal op het bos in. Al snel vinden ze haar en nemen haar mee terug naar de tent. De jongens krijgen er flink van langs. Ze zijn nog veel te jong om alleen het bos in te gaan. Het wordt deze avond minder gezellig dan de andere avonden. 12 Augustus 1999 Alfred en ik gaan vandaag samen op de motor naar Fort de Fermont in Longyon Frankrijk. De rest is er al geweest en het moet de moeite waard zijn. Het is een oorlogsmonument. Het ford werd vroeger gebruikt ter verdediging van Noord Frankrijk. Lekker op tijd gaan we op weg. We rijden naar Arlon en gaan van daaruit binnendoor naar Longwy. Hier krijg ik pech met de motor. Op de heenreis ben ik ook al een keer stilgevallen en toen kregen we de motor wel weer aangeduwd. Deze keer doet hij helemaal niets meer. En dat voor een Japanner. We besluiten de wegenwacht in Nederland te bellen. Zij verwijzen ons door naar de wegenwacht in Frankrijk. Maar we spreken alletwee geen woord Frans. Jocelyne spreekt vloeiend Frans, maar zij is hier niet, dus moeten we het zelf zien te redden. Het handen en voeten (gaat erg lastig via de telefoon) en met hulp van de plaatselijke pompbediende lukt het me om uit te leggen waar we zijn. Na een half uurtje wachten bij de benzinepomp verschijnt het gele auto'tje. De man bekijkt de motor, draait de sleutel om en...ja hoor de motor start meteen. We schamen ons kapot. Hadden we het zelf nog maar een keer geprobeerd. Een waar mysterie, maar we kunnen weer rijden. Longuyon hebben we snel gevonden. We wisselen eerst Franse Franks bij de snackkraam en eten een Frans patatje. Ik zie al een informatiebord, geschilderd op een oude wagon. We gaan weer verder en ik rij voorop, nu al een gewoonte. Natuurlijk kan ik het niet vinden. Het dorpje is niet groot, maar ik presteer het om een straatje in te rijden dat stijl omhoog loopt en uitkomt boven op een heuvel waar de plaatselijke begraafplaats is gevestigd. De weg loopt hier niet alleen dood, het is er ook ontzettend steil. Nu moeten we draaien en dat lukt mij natuurlijk met mijn veel te grote motor niet. Gelukkig is Alfred geduldig en behulpzaam en draait hij mijn motor. Snel weer terug naar beneden. Op de stoep staan een echte Francaise compleet met bloemetjes jurk en rubber laarzen. Ik vraag of ze Engels spreekt, maar ik had het antwoord zelf al verzonnen. Nee dus. In mijn beste Frans leg ik uit wat we zoeken. Druk pratend en gebarend wijst ze ons de weg. Althans, dat denk ik. Na nog een beetje rondrijden, zoeken en vragen vinden we het uiteindelijk toch. We parkeren de motors en ik bid alvast dat mijn motor straks gewoon weer start. We kopen kaartjes voor de grand tour en weldra dalen we in een lift 90 meter stijl naar beneden af. Bij de uitgang van de lift staat een treintje klaar waarmee we nog eens enkele kilometers dieper de ondergrondse stelsels ingebracht worden. We bekijken de oude kanonnen en in gedachten zie ik de soldaten zitten op de stoeltjes en de machinegeweren bedienen. We bekijken buiten het uitzicht en het gebied wat vroeger door dankzij dit Dort werd beschermd. Het is behoorlijk indrukwekkend. We hobbelen weer terug met het treintje en bekijken allerlei ingerichte kamers met uniformen, wapens en voertuigen. Dan weer met de lift omhoog en naar de grote loodsen die vol staan met oude voertuigen, vliegtuigen en wapentuig. Mijn motor start weer niet en Alfred duwt hem met veel zweet en gepuf aan. Het is al laat in de middag en we rijden terug naar de camping. Vanavond is alweer de laatste avond dus we maken het nog eens extra gezellig. 13 Augustus 1999 We staan vroeg op en pakken de tent in. Mijn motor start niet en de halve camping komt zich ermee bemoeien. Uiteindelijk is het weer aanduwen geblazen en kunnen we gaan. Het weer is natuurlijk prachtig vandaag. Dat zul je altijd zien als je naar huis moet. We tanken onderweg nog voor Antwerpen en ik moet mijn motor nu wel afzetten. Dat wordt weer duwen voor Alfred en die begint het nu behoorlijk zat te worden. Kan ik me goed voorstellen. We hebben elkaar deze week in ieder geval wel heel goed leren kennen en zijn tot de conclusie gekomen dat we het samen wel leuk hebben en ook in crisissituaties redden we het wel. We komen toch weer heelhuids thuis aan en onze moeders zijn erg blij met onze verschijning. Mijn motor is meteen na thuiskomst voor reparatie weggebracht en een kapotte dynamo met een lege accu waren het probleem. © Copyright 2004-2008 - Digna van den Broek |