Algemeen: Start pagina Wie zijn wij Laatste nieuws Wandelen Gastenboek Vakantie's: Landen Eilanden Steden Wintersport Motortrips Fotografie: Natuur Bezoekersgalerij Bezoekersverhalen Fotoselectie Wandelfotografie Diversen: Zonnemaire.eu Links Totaaloverzicht Contact English |
Silbertal Montafon Vorarlberg25 september 2005Foto'sWintersport in de herfst met zomerse temperaturen. Zo voelt het als we onderweg zijn naar Oostenrijk om in het plaatsje Silbertal in Montafon een weekje van een onverwachte vakantie te genieten. De werkelijkheid is natuurlijk anders. Het is géén wintersportvakantie, maar een wandelvakantie in de herfst. Dat we mogen genieten van warme zomerse temperaturen en een lekker zonnetje is mooi meegenomen. Om in Silbertal te komen moeten we volgens de hostess van ons appartement alle omleidingen negeren en gewoon de normale weg volgen. Hier kunnen we goed zien dat er flinke wateroverlast is geweest. Verschillende stukken van de weg zijn compleet weggespoeld en enkele huizen zijn helemaal scheef gezakt. Ik had van te voren gevraagd hoe de toestand was, want we wilden géén ramptoeristen zijn. Volgens onze hostess viel het allemaal wel mee, maar toch hebben we heel wat schade gezien. We kunnen inderdaad via de normale weg in het dorp komen, maar we moeten hiervoor wel enkele stukken weg verlaten en over grind en zand naar het dorp hobbelen. Er is hier nog genoeg werk te verrichten voordat alles weer in normale staat verkeerd. Ons appartement bevind zich op een kleine boerderij en de eigenaren Theresia en Hubert Saler zijn erg vriendelijk en gastvrij. We worden ontvangen met een zelfgestookte Obstler en Alfred drinkt er 3 weg. Ik neem natuurlijk niks, want ik drink geen alcohol. Als Theresia na een uurtje kletsen ons appartement heeft verlaten rent Alfred naar de koelkast om te blussen met cola. De schnapps is behoorlijk sterk. We voelen ons meteen thuis en het appartement ziet er keurig uit, zoals de meeste appartementen in Oostenrijk. Milan heeft een eigen kamer en de luiken kunnen voor de ramen, dus we hoeven niet bang te zijn dat onze kleine meneer weer elke dag om 6 uur wakker is, zoals in Au. We ruimen de spullen op en genieten nog lekker even van het avondzonnetje op ons ruime balkon. Milan slaap als een roosje. Zondag slapen we lekker tot 9 uur uit en ontbijten daarna op het gemakje. We gaan vandaag wandelen en een mooie rit maken over de Silvretta Hochalpenstrasse. Het weer is wederom bijzonder mooi voor deze tijd van het jaar en gewapend met een gevulde rugzak gaan we op weg. We rijden naar Gaschurn en betalen € 10,80 (wel en beetje veel) om de Silvretta Hochalpenstrasse op te mogen. Het is er adembenemend mooi. Een half uur lang slingeren we naar boven, gevolgd door vele toeristen in auto's en op motoren. We stoppen eerst bij de VermuntSee en kijken hier even rond. Daarna rijden we verder naar de SilvrettaSee. Duidelijk een supertoeristische attractie, want er staan verschillende bussen, waaronder de beroemde bus met Japanners. Milan is in slaap gevallen en we laten hem lekker een half uurtje slapen. Ondertussen kijk ik alvast rond bij het Panoramahotel en Alfred doet ook zijn ogen even dicht in de auto. Ik vind dat het lang genoeg heeft geduurd en maak Milan wakker. We gaan de SilvrettaSee rondwandelen en de zon schijnt volop. Ik heb er zin in. Als we de stuwdam over zijn en het pad wat verder volgen wordt het rustig. De meeste toeristen komen niet verder dan het Panoramahotel en de stuwdam. Slechts een enkeling loopt het hele meer rond. Het pad is voor de wandelwagen goed te doen. Steenslag en slechts een enkele kleine klim. Milan heeft er plezier in en wij genieten er ook van. We stoppen af en toe en Milan mag dan lekker zelf stappen. We eten onze boterhammen en drinken ons water en appelsap. Na ruim anderhalf uur zijn we op het gemakje rondgelopen. Het uitzicht is mooi, maar wel aan de kale kant. Er groeit veel heide en gras en verder is er weinig te zien aan bloeiende planten. Dat komt natuurlijk door het seizoen. Wel zie ik enkele groot soortige margrieten. Er vaart op dit meertje zelfs een rondvaartbootje. Het lijkt me een saaie baan, elke dag een aantal keer hetzelfde rondje. We maken nog een sanitaire stop en kopen de bekende ansichtkaarten en het wandelstokschiltje voor onze verzameling. Daarna rijden we de Silvretta Hochalpenstrasse verder uit naar Galtür. Ik ga ervan uit dat we vanuit Galtür weer op de normale weg naar Schruns komen. In Galtür zien we pas echt welke schade het water heeft aangericht. Hier is echt veel vernietigd. Hele stukken weg zijn verdwenen en huizen zijn ingestort. En dat nadat er enkele jaren geleden hier een lawine het halve dorp heeft verwoest. Galtür ligt dan ook helemaal onderin een steil dal. We rijden een stukje verder en komen door een tunnel. Aan de andere kant van de tunnel gaat het ineens heel hard regenen. Voor ons rijdt een man in een cabriolet en draait meteen om en rijdt terug. Wij rijden nog een stukje verder en dan kom ik erachter dat we helemaal de verkeerde kant op gaan. Wij draaien ook om en zodra we hetzelfde tunneltje weer gepasseerd hebben schijnt de zon weer. Heel bizar. We komen uiteindelijk weer bij het begin van de Silvretta Hochalpenstrasse en als ik de man bij de slagboom vraagt waar ik de normale weg naar Schruns kan vinden, blijkt die er niet te zijn. We gaan dus de hele Hochalpenstrasse weer terug over. Wel zo mooi eigenlijk. Gelukkig hoeven we niet nog eens te betalen. Terug in het appartement eten we een warme hap en Milan ligt om half 7 moe en voldaan in bed. Wij zitten nog een tijdje op het balkon en komen bij van de drukke tijden. Maandag slapen we weer tot 9 uur. Vandaag gaan we met de Kristbergbahn vanuit Silbertal naar Kristberg. Het zonnetje schijnt weer en we gaan vanuit Kristberg terug naar Silbertal lopen. Deze route gaat via de normale weg en we slingeren een paar uur achter elkaar naar beneden. Slechts een enkele keer komen we een auto of een tractor tegen. Milan loopt een behoorlijk stuk zelf en is helemaal in zijn nopjes. Als we terug in Silbertal zijn doen we nog wat boodschappen en we zijn lekker vroeg terug bij het appartement, zodat Milan heerlijk kan spelen en bij de koeien kan kijken. We zitten nog een tijdje buiten en eten vroeg. Dinsdag slapen we, hoe kan het anders, weer tot 9 uur en spelen nog een poosje met Milan op bed zoals we elke ochtend en avond doen. Vandaag is het weer iets minder en er is flinke bewolking. Er zou regen komen, maar vooralsnog is het droog. We lopen vanuit ons appartement naar de Teufelsbachwaterval. We denken de weg te weten en ondanks het feit dat er een bord staat dat de weg is afgesloten, lopen we er toch heen. Uiteindelijk kunnen we echt niet verder. De weg is echt helemaal weggespoeld. We gaan terug en ik kijk toch nog even naar de bewegwijzeringsbordjes aan de andere kant van het riviertje. Dan blijkt dat we toch de verkeerde weg hebben genomen en dat het pad aan deze kant naar de waterval loopt. Na een half uurtje klimmen door het bos over een grindpad komen we inderdaad bij de waterval. Het is een mooie waterval en er is geen mens te zien. Milan heeft nog een tijdje geslapen en wij hebben een tijdje in het bos op een bankje gezeten om te wachten tot Milan wakker wordt. Als we terug lopen gaat het zachtjes regenen en als we weer terug in het appartement zijn regent het harder. We gaan vanmiddag zwemmen in Val Blu, een erg luxe zwembad in Bludenz. Het is hier zo luxe, dat ze zelfs een familie kleedkamer hebben waar met met z'n drieën in kunnen en waar een aankleedkussen voor Milan is. Het zwembad is voorzien van stromend water, watervallen en bubbels. Milan geniet er zichtbaar van en heeft al snel een Oostenrijks vriendinnetje waarmee hij heel stoer op de babyglijbaan gaat. 's avonds gaan we moe en voldaan op tijd naar bed. Woensdag schijnt de zon weer en vandaag gaan we de Hochjochbaan op vanuit Schruns. Bij het panoramarestaurant is een heus kinderparadijs en Milan speelt een tijdje op de glijbaan en in de gekleurde plastic huisjes. We drinken koffie op het zonnige terras en daarna lopen we naar de SchwarzSee. Een pittige tocht omdat de weg behoorlijk klimt en voorzien is van vele stenen en kuilen. Ik ben zo stoer om Milan zelf helemaal naar boven te duwen. Het is wel de moeite waard. Het meertje is mooi en het uitzicht nog mooier. Het is er wederom niet druk en we zien alleen een paar oudere stellen voorbij komen. We zitten een tijdje boven en laten Milan lekker spelen. Daarna dalen we rustig weer af en gaan terug naar Schruns. Hier winkelen we nog wat en bekijken de vele toeristische winkeltjes. Donderdag regent het flink en Milan slaap zomaar tot 10 uur en wij dus ook. Vandaag gaan we winkelen in Bürs. Hier is een groot Einkaufzentrum en dat is een prima bezigheid wanneer het buiten nat en koud is. Het winkelcentrum hebben wij, echte winkelfanaten als we zijn (niet dus) vrij snel gezien en we rijden verder richting Feldkirch. Als wij bij de Schattenburght zijn aangekomen slaapt Milan net lekker in de auto en dus rijden we een stukje verder. We rijden naar Vaduz in Liechtenstein. Bij de grens zijn ze strenger dan verwacht en onze paspoorten worden mee naar binnen genomen. 10 minuten later komt de beamte terug en kunnen we door rijden. We zijn in Liechtenstein. Het is hier eigenlijk niet echt bijzonder. Oostenrijk in een notendop. Liechtenstein is niet meer en niet minder dan een dal met een aantal kleine dorpjes, waarvan Vaduz de hoofdstad is. Het ziet er hier erg streng uit. Overal staan flitsers en je mag eigenlijk helemaal niks. Bij Vaduz rijden we naar het Slot, maar je mag er niet in en buiten mag je niet parkeren. Alleen een stuk verderop mag je parkeren. We stoppen toch even en ik maak snel een paar foto's, waarschijnlijk ilegaal. We rijden maar weer terug naar de Oostenrijkse grens. We hebben het hier wel gezien. We passeren een aantal felblauwe huizen en een paar lieflijke oude straatjes, maar ik heb geen zin meer om te stoppen en foto's te maken. Bij de grens mogen we nu wel doorrijden en we zijn eigenlijk opgelucht dat we weer in Oostenrijk zijn. We gaan nog een keer naar de Schattenburght en nu is Milan wel wakker. We kijken even rond, maar het is niet echt bijzonder. Het museum kunnen we niet in, want dat gaat niet met de wandelwagen en we hebben geen zin om Milan te dragen. We gaan lekker terug naar Silbertal en zo is de dag toch weer om. Vrijdag is het weer mooi buiten en de zon schijnt volop. (Milan heeft weer tot 10 uur geslapen.) Een aantal wolken zijn er wel, maar dat houdt ons niet tegen het hoogtepunt van deze vakantie te bezoeken: de LünerSee. We rijden met de auto naar Brand. Op zich al een heel mooi dal met vele mooie slingerweggetjes. In Brand rijden we nog een tijdje door en slingeren over smalle weggetjes naar zo'n 1800 meter hoogte. Van hieruit kunnen we met de LünerSeeBahn naar boven. De gondel is net beneden, maar de medewerker heeft haast en wil niet op ons wachten. Hij heeft middagpauze en laat ons een half uur wachten. We wandelen vast wat met Milan en maken een praatje met een Nederlandse motorrijder die al 22 jaar hier woont. Dan kunnen we eindelijk omhoog. Het wachten is de moeite waard geweest. Het is echt adembenemend. Het heeft de afgelopen nacht ook gesneeuwd en de toppen rond de LünerSee zijn allemaal wit bedekt met verse sneeuw. We wandelen rond het meer, maar komen niet verder dan de helft. De rest van de weg is voor de wandelwagen onbegaanbaar. Jammer. We laten Milan een flink stuk zelf lopen en hij vind het prachtig. We genieten een paar uur volop en ik maak natuurlijk weer veel foto's. We eten een goeie Schnitzel met friet in het restaurant en gaan aan het eind van de middag moe en voldaan weer naar beneden. De hele weg terug naar Brand en Bludenz is ook zeer mooi. We doen het rustig aan. Terug op de boerderij bij het appartement is het nog zo lekker buiten, dat we met Theresia lekker buiten koffie drinken en Milan nog wat kan spelen. Hij mag op de tractor zitten en mag stenen in een emmer gooien. We zetten Milan onder de douche en leggen hem in bed. Wij pakken de spullen weer in en laden de auto vast in. Nog een laatse avond kletsen met Theresia en op tijd naar bed. 7 uur gaat de wekker en kwart voor 8 rijden we af op weg naar huis. Tot Stuttgart gaat het erg voorspoedig en schieten we lekker op. Dan begint het te regenen en stuiten we op de éne na de ander file vanwege wegwerkzaamheden. Het is uiteindelijk ruim 15:00 uur als we Koblenz bereiken. Uitiendelijk zijn we toch om 7 uur in Zeeland. De weg via Antwerpen was gelukkig rustig. We bezoeken meteen de oma's en opa en leggen een doodmoe kind op bed. We ruimen meteen alles op en de wasmachine draait al. Het was een heerlijk weekje samen. © Copyright 2004-2008 - Digna van den Broek |