| Algemeen: Start pagina Wie zijn wij Nieuws Gastenboek Foto's: Landen Eilanden Steden Wandelen Wintersport Motortrips LAW Lezen: Reisverhalen Dagboek LAW verslagen Diversen: Zonnemaire Links Contact |
Spa20 augustus 2005Foto'sDe reis: Door onze mega-verhuizing in juli, want hoe kijg je de inhoud van een hoekhuis met 4 slaapkamers, een enorme zolder en een grote schuur met zolder, opgeborgen in een klein dijkhuisje met 2 kleine slaapkamertjes en een schuur die je eigenlijk niet mag gebruiken en met de wetenschap dat je over 3 maanden wéér een keer alles moet verhuizen naar het definitieve nieuwe-oude huis, hebben we deze zomer géén vakantie gehad. Maar dat is een ander verhaal. Nu hebben we dus eindelijk tijd om een weekendje te gaan wandelen in de Belgische Ardennen. Alfred heeft vroege dienst en meteen als hij thuis komt en gedouchet heeft kunnen we vertrekken. Vrijdagmiddag half 4. Het is bewolkt, maar droog en de drukte op de ring van Antwerpen valt mee. Een korte file bij het havengebied is alles wat we tegenkomen. Helaas is deze vreugde van korte duur. Net voorbij Wommelgem staat het verkeer muurvast. Op de radio horen we dat er op de E313 richting Luik maarliefst 3 ongelukken zijn gebeurd, waarvan 1 ongeluk voorbij Wommelgem, waardoor wij nu in 8 km file staan. Het 2e ongeluk is bij Hasselt en het 3e ongeluk betreft een gekantelde vrachtwagen net voor Luik. Hoe kunnen we het zo treffen. Nadat we ruim een half uur zo goed als stil hebben gestaan komen we eindelijk bij het Carestel wegrestaurant. We gaan eerst maar eten. Het is bijna 6 uur, dus een mooie tijd voor een warme hap. Het is er nog niet druk, dus we zijn snel aan de beurt. Vette friet en een in de frituur gebakken schnitzel staat er op het menu. Omdat we best trek hebben smaakt het nog ook en Milan eet voor het eerst redelijk veel friet. Als we gegeten hebben en de auto vol getankt gaat het verkeer weer een beetje rijden en we schuiven snel aan. Daarna verloopt alles redelijk soepel en rond half 9 zijn we op camping Les Murets in Esneux. Net voor het donker is staat de tent en ligt Milan lekker in zijn bedje. Tijd om lekker in ons shirtje buiten te zitten en te genieten van de rust. De wandeling: Zaterdag slaapt Milan tot 8 uur en we staan rustig op en ontbijten bij de tent. Daarna gaan we met de auto binnendoor richting Spa om daar een wandeling te gaan maken. We parkeren de auto midden in Spa en lopen eerst bij het plaatselijke Toeristenburo binnen. Een wandelkaart hebben we volgens de bediende niet nodig en wandelen met de kinderwagen is hier toch niet te doen. Nee, volgens hem kunnen we beter met de auto naar de diverse bronnen rijden en daar rond kijken. Eigenwijs als wij zijn gaan we natuurlijk wèl wandelen. In het boekje "15 wandelingen in de Provincie Luik", dat we gratis toegestuurd hebben gekregen, staat een wandeling rond Spa die begint bij de bron van Barisart. Volgens de bediende van het Toeristenburo is het 1,5 km lopen naar de bron. Hij heeft er niet bij verteld dat de weg omhoog loopt en het wordt dan ook een flinke klim. Ik ben zo stoer om Milan de hele weg zelf te duwen. Er loopt geen wandelpad, dus we lopen gevaarlijk langs de weg waar de auto's met grote snelheid voorbij razen. Niet echt een aanrader dus. Na een half uur zijn we bij de bron van Barisart en we drinken eerst een koffie en een chocomel op het terras van het veel te sjieke restaurant waar Milan ook nog eens zijn broek volpoept en ik heb op het terras van een schone luier voorzie. Gelukkig is er bijna niemand, sterker nog, het is uitzonderlijk stil. Alfred was al bang dat het hier zou wemelen van de toeristen, maar we zijn de enige bezoekers. De bron zelf stelt dan ook helemaal niks voor. Een stenen paal waar een straaltje water uit komt omheind met trappen in achtkant vorm en hekken. Na de koffie proberen we uit te puzzelen waar de wandelroute begint. In het boekje staat dat de wandeling bij de bron begint, 100 meter naar beneden en dan linksaf het bos in. Vanaf het terras zien we het bos en inderdaad loopt er een paadje naar beneden. We moeten witte bordjes met blauwe rechthoeken volgen. Net als we in het bos zijn zie ik inderdaad witte bordjes. Niet met een blauwe rechthoek, maar met een groene ruit. "Ach", denk ik, "hier in België is alles toch onlogisch, dus het zal de goede route wel zijn". Vol goede moed beginnen we aan de wandeling van slechts 6km. We nemen wat foto's van Milan op een houten bruggetje, zoals we er nog velen zullen passeren. We moeten langs het riviertje de Vieux Spa lopen en inderdaad loopt het pad langs het riviertje. Er stroomt vergeleken bij andere riviertjes nog aardig wat water hier. Het eerste stuk van de route is goed te doen. Weinig stenen of rotsen en een breed pad dat licht stijgend is. We passeren talloze houten bruggetjes en grillige boomstronken. We volgen nog steeds de witte bordjes met groene ruiten. Al snel veranderd het pad en moeten we steeds meer stenen en rotsen overwinnen. Hier en daar klimmen we een steile trap op en we moeten we de kinderwagen samen omhoog tillen. Het wordt steeds zwaarder en moeilijker, maar we geven niet op. Bij een priëeltje stoppen we om wat te eten en Milan is blij dat hij uit de wagen mag om te spelen. Het volgende stuk gaat via houten vlonders omdat de ondergrond erg drassig is. Na een tijdje komen we bij een oud kasteelachtig pand waarin een restaurant is gevestigd. We hebben geen idee waar we zijn en de witte bordjes met groene ruiten zijn ook zoek. Hebben we toch weer iets verkeerd gedaan. We kunnen hier 3 richtingen uit. Het pad dat we tot nu toe gevolgd hebben houdt hier op. Er is niemand om de weg te vragen en de info in mijn boekje reikt niet zo ver dat ik er enige aanwijzing in kan vinden over deze plek. We kiezen voor een pad dat rechtsaf gaat, mede omdat dit pad recht is en redelijk te doen is met de wandelwagen. Na een kleine honderd meter zien we ineens witte bordjes met een blauw rechthoek. Jawel. Hadden we dus toch de verkeerde route genomen. We hopen dat we nu toch nog bij de waterval komen die in het boekje staat afgebeeld. Tenslotte zitten we nu wel op de goede route. Helaas begint dit pad af te dalen richting Spa. Het begint ook zachtjes te regenen en dus hullen we Milan in zijn splinternieuwe, veel te grote, regenpak. Hij vind het helemaal niks en zit alleen maar aan zijn mouwen te trekken om de jas uit te krijgen. Gelukkig regent het niet lang en kan zijn jas alweer snel uit. Uiteindelijk komen we op de plaats die het begin van deze route zou moeten zijn, op het terrein van een kindervakantiepark, dat inderdaad in het boekje beschreven staat. We besluiten dat we dan maar geen waterval zien en terug gaan naar Spa. We kunnen wéér kiezen uit twee richtingen en weer zijn er géén bordjes. Op goed geluk nemen we het pad dat het meest rechtdoor lijkt te lopen. Een smal pad dicht begroeid met struikgewas. Na een meter of 50 buigt het pad ineens af naar links en gaan we weer stijgen, verder het bos in. Terug gaan is géén optie, we gaan het avontuur maar aan. Het is een gedeelte van de bekende GR5. Dit pad is weer bezaaid met rotsachtige gladde stenen en we klimmen en dalen maar door. We komen een stel andere mensen tegen met een wandelwagen die net als ons aan het zwoegen zijn. Het zijn Nederlanders en ze hebben een wandelkaart van het toeristenburo bij zich en ze waarschuwen ons voor hetgeen nog komt. Wij vertellen hen dat dat voor hen ook geldt, omdat ze onze route andersom lopen. Inderdaad krijgen we nog een paar flinke steile stukken te verwerken. We horen inmiddels wel auto's rijden en dus kan de openbare weg niet ver weg zijn. Na nog een half uurtje geslinger, geklim en gedaal komen we plotseling uit bij het kasteeltje dat we op de heenweg naar de bron zijn gepasseerd. We slaan linksaf en lopen weer langs dezelfde drukke weg naar beneden richting het centrum van Spa, waarover we aan het begin van dag omhoog zijn gezwoegd. Terug in het centrum wil ik toch wel graag weten wat we nu precies gelopen hebben, dus gaan we terug naar het toeristenburo om alsnog een wandelkaart te kopen. Erg handig om dit achteraf te doen. Hoeveel km we afgelegd hebben weten we niet, maar het waren er zeker meer dan de 6 km die de officiele route zou zijn. Het maakt ons niet uit, het was een moeie tocht en we hebben er volop van genoten. Het weer was prima, bewolkt, maar droog, op een klein buitje na. We rijden terug naar de tent en wandelen nog even over de braderie en de kermis. Het is niet meer dan een rommelmarkt met echte rommel, maar Milan is dolgelukkig als hij even in de draaimolen mag. 's Avonds eten we een fantastische Argentijnse Entrecôte in het plaatselijke restaurant. Milan gaat tevreden slapen en wij zitten lekker tot half 11 buiten bij de tent. Ondertussen lopen in Nederland diverse steden onder vanwege de hevige regenval. © Copyright 2004-2011 - Digna van den Broek |