Serie: LAW Grenslandpad #3

Het Grenslandpad, wandelen tussen het zwin en de maas

Lang geleden, in 2005, liep ik een deel van het Grenslandpad. Het Lange Afstand Wandelpad (LAW) nummer 11 loopt van Sluis naar Thorn en is 363 kilometer lang. Wij liepen het pad in etappes tussen de 8 en 17 kilometer. In deze serie blik ik terug op de wandelingen van toen. Eerder kon u de eerste en tweede etappe lezen. Vandaag een verslag van de derde etappe.

Etappe 3 van Haantjesgatpolder naar Isabellahaven – 17 kilometer

Januari 2005
Ondanks het feit dat ik al om half 7 wakker was dacht ik weer: “waar begin ik aan”. En toch was het motto voor vandaag: Gewoon Gaan! En dat hebben we gedaan. 7 uur uit bed op onze vrije zaterdag, 10 over 8 in de auto. Milan moest ik wakker maken, maar hij begon meteen te lachen. We zijn al rond 9.15 uur in Isabellahaven en rijden snel met z’n allen naar het eindpunt van vorige keer. Als we de berichten moeten geloven krijgen we vandaag veel wind en winterse buien, maar voorlopig ziet het er nog flink zonnig uit.

Vandaag treffen we toch weer veel modder

Volgens het boekje hebben we vandaag niet meer zo veel modderweiland en veel verharde weg. Dat is fijn, want we moeten ver en dan schieten we tenminste lekker op. Het eerste stuk gaat ook prima. Lekker doorstappen over een oude betonplatenweg langs mooie oude knotwilgen. In de wei lopen de paarden in de zon. Het is heerlijk. Na een kleine kilometer gaan we de dijk af richting de Boerekreek en volgen het Visserspad. Dit is een grasrandje langs een omgeploegde akker. Weer zwaar werk voor de mannen, die de kinderwagen voort moeten duwen. Milan vind het allemaal best. Hij kraait tevreden geluidjes uit en kijkt vrolijk in het rond.

Het is ploeteren, maar zo ontzettend leuk

Het Visserspad kronkelt helemaal langs de Boerekreek aan de ene kant en een akker aan de andere kant. Na een tijdje komen we weer op een verharde weg, maar al snel moeten we een nog slechter stuk van de akker op. Het ziet ernaar uit dat dit met de kinderwagen echt niet haalbaar is en dat wil wat zeggen.
Omarijke besluit met Milan om te lopen over de verharde weg en de mannen en ik gaan over de akker.
Al snel blijkt dat het een goede keuze is geweest om Milan dit stukje niet mee te nemen. Ik sta tot mijn enkels in de zachte blubber. Waarschijnlijk hebben ze hier pas geleden de sloot uitgebaggerd, want we soppen door lichtgrijze stinkende smurrie. Af en toe moeten we door een dikke laag riet en halverwege is het pad zo slecht begaanbaar dat we een stuk over de akker om lopen. Aan het eind van dit stukje grasakker staat Marijke met Milan en Dorus ons op te wachten. Nu nog een stukje over een redelijk begaanbaar verhard pad. Ik heb het inmiddels zo warm dat mijn jas uitgaat.

Een vrolijk kind maakt de dag helemaal goed

De eerste 7 km zit er bijna op en we zijn toe aan een bakje koffie en een boterham. Milan is blij dat hij even uit de wagen mag en geniet van zijn vrijheid. In het zonnetje genieten we van het uitzicht aan het water. Na een kwartiertje gaan we weer lekker verder. We gaan weer een stukje langs het Leopoldkanaal. We lopen over gras en het is redelijk te doen. Hierna krijgen zelfs nog een stukje verharde weg. Er volgt een lang recht stuk langs het kanaal. Na 5 kilometer stoppen we weer en eten ons brood en drinken weer koffie. Nu volgt er nog een lang saai stuk langs het kanaal. Maar zo saai is het niet. Er zijn hier pas een hoop bomen gerooid en het harde graspad is helemaal stuk gereden en zit vol gaten. Mijn man moet de kinderwagen bijna 3 kilometer gedeeltelijk optillen. Milan vind het allemaal even leuk. Hij zit te brabbelen en valt af en toe even in slaap. De laatste kilometers lopen we over een graspad tussen diepe sporen.

Overal langs de oever van het kanaal zien we rattenklemmen. De lucht wordt donkerblauw en dat levert mooie plaatjes op. We lopen nog steeds zonder jas en het is bijna niet voor te stellen dat het half januari is.We komen weer op de verharde weg en passeren grenspaal nummer 323. Paal nummer 322 staat verderop, maar passeren we niet. Nog een stukje langs het kanaal en dan zien we in de verte de auto al weer staan. Kwart voor 3 zijn we er en het was uiteraard weer een heerlijke dag.

De volgende etappe is 14 kilometer en gaat van Isabellahaven naar Terneuzen (Westerscheldetunnel). Hierover leest u binnenkort meer.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *