Algemeen: Start pagina Wie zijn wij Laatste nieuws Wandelen Gastenboek Vakantie's: Landen Eilanden Steden Wintersport Motortrips Fotografie: Natuur Bezoekersgalerij Bezoekersverhalen Fotoselectie Wandelfotografie Diversen: Zonnemaire.eu Links Totaaloverzicht Contact English |
WeerribbenKalenberg - Ossenzijl en terug per KanoFoto's9 juni 2005 Lekker op tijd opgestaan en na een vlugge douche, koffie, ontbijt en het aankleden van Milan lekker op pad. Pa en Marijke gaan met de kano een tocht door de weerribben maken, de Weerribbenroute. Wij gaan lopen. We zullen elkaar treffen bij het bezoekerscentrum van de Weerribben in Ossenzijl. Vanaf het Doevehuis lopen we door het minidorpje Kalenberg. Het dorpje zelf is klein, maar erg langgerekt doordat de meeste huizen langs de Kalenbergergracht staan. We lopen het witte houten bruggetje over, een bruggetje dat met de hand bediend wordt. Er komt net een kleine platbodem aangevaren en na 2 keer toeteren komt de brugwachter uit zijn huis aan de overkant gelopen. De mini slagbomen gaan dicht, de brug zwiept omhoog en de lichten gaan op groen. Het scheepje mag doorvaren. Tijdens het passeren van de brug laat de brugwachter een klompje aan een touwtje richting de schipper zwaaien. Hier moet de schipper het bruggeld van 2 euro in achter laten. Een hele kunst lijkt me, maar ik weet uit vroeger tijden, toen ik nog met mijn ouders over de Nederlandse wateren zeilde, dat het te doen is. Het bruggetje sluit weer en de brugwachter gaat zijn huis weer in. Ik vraag me af wat hij daar doet wanneer hij de brug niet hoeft te bedienen. We lopen langs de Kalenbergergracht en passeren talloze oude schattige boerderijtjes met rieten daken en kleine witte houten bruggetjes. Wat ons meteen opvalt is de stilte. Hier rijden géén auto's, scooters en andere geluidproducerende voertuigen. Er staan géén fabrieken, er is géén industrie, er is niets. Alleen de alleszeggende stilte en het geluid dat de vele verschillende vogels maken. Milan maakt kennis met eendjes die zo tam zijn dat ze uit je hand eten. Het pad is geasfalteerd en dient als wandelpad en fietspad. Een fiets is hier broodnodig. Je kunt met géén mogelijkheid met een auto bij de huizen langs het water komen. Veel huizen dienen dan ook als vakantiehuis of tweede huis. Er zijn er maar weinig permanent bewoond. Het lijkt me ook niet makkelijk om altijd met je boodschappen op de fiets te sjouwen en vooral in de winter, maar wel heerlijk rustig. We lopen verder en komen nu bij het gedeelte waar géén huizen meer staan. We zien graslandschappen met veel riet en drassige ondergrond. Af en toe passeert er een boot en alle schippers zwaaien vriendelijk naar ons. We zien een echte Aalscholver die zijn vleugels op slaat, maar toch blijft zitten zodat ik een foto kan maken. In het kader van de Kunstbroedplaats passeren we vele kunstwerken, gemaakt van Riet. Een kilometer of 5 verder naderen we Ossenzijl. Ook dit is weer een klein dorpje. Iets groter dan Kalenberg. Er is hier zelfs 1 piepklein winkeltje met levensmiddelen. Dit weekend is het feest in Ossenzijl en dat is duidelijk te zien aan de vele gekleurde vlaggetjes die overal hangen. We steken de Kalenbergergracht over en lopen een stukje door het dorp. Hier staan moderne nieuwe huizen en géén schattige oude boerderijen meer. We slaan af richting het bezoekerscentrum van de Weerribben. Hier leren we dat de kleine vliegjes die ons lastig vallen en gemeen steken Knutjes heten en dat ze slechts enkele weken per jaar in juni actief zijn. Laat dat net nu zijn. Al snel komen Pa en Marijke aan en we drinken koffie met appelgebak op het terras. Dan stappen wij in de kano en laten Milan bij Opa en Omarijke achter. Zij zullen terug wandelen met de kleine jongen, terwijl wij in de kano beginnen aan een tocht door de Weerribben. Het is even wennen zo'n canadese kano. Alfred heeft meer kracht in zijn armen dan ik en dat heeft als resultaat dat we de eerste 10 minuten rondjes draaien en 2 keer voor niks de camping rondvaren. Uiteindelijk vinden we de goede weg en hebben we het peddelen redelijk onder de knie en kunnen we rustig genieten van de prachtige omgeving. Het is in deze tijd van het jaar nog lekker rustig en we komen dan ook bijna niemand tegen. We zien vogels, waterplanten, riet, eenden en nog veel meer mooi natuurschoon. Verder is er alleen de enorme stilte. Na een paar uurtjes peddelen komen we weer in Kalenberg en zien Milan lekker buiten op een deken spelen bij de tent. Ik heb vreselijke spierpijn, maar het was enorm leuk om weer eens te kanoën. We koken 's avonds een potje en kunnen net voor de vliegjes komen buiten eten en afwassen. Daarna vluchten we het restaurant in. Milan licht lekker onder een klamboe in de tent de slapen en heeft van de wereld geen weet meer. Het ventje is doodmoe na alle avonturen vandaag. © Copyright 2004-2008 - Digna van den Broek |